niedziela, 17 lutego 2013

Niedzielne czytanie (4)

Niedziela jakoś tak rozpłynęła się w niebycie, przespacerowana i lekko zziębnięta. Spacer po Fitzrovii i Bloomsbury zakończył się nieodzowną wizytą w księgarni (no dobrze, księgarniach)... A czego innego można się po mnie spodziewać! Jedna z książek należy do Ulubionego Anglika, na pewno zgadniecie, która. 
Najlepsze w dzisiejszej niedzieli jest to, że nastąpią po niej kolejne wolne dni, które zamierzam spędzić na ulubionym zajęciu – zgadnijcie jakim! Tak! Będę pochłaniać książki, delektować się nimi, przerzucać strony, uśmiechać się pod nosem, przeżywać i emocjonować się losami bohaterów czytanych powieści, chłonąć atmosferę, po prostu będę czytać. Mam jakiś plan, niezbyt ambitny, ale mam nadzieję, że uda mi się go zrealizować. Najpierw – dokończę rozpoczętą wczoraj książkę Gervase Phinna, „The Other Side of the Dale”, opowieść o inspektorze szkolnym, który wizytuje placówki oświaty położone w malowniczych i odległych zakątkach hrabstwa Yorkshire. Bo jest to książka lekka, wesoła i dowcipna. Potem – przeczytam jedną z dwudziestu wybranych na ten rok lektur – wszak jesteśmy już w połowie lutego, a za mną dopiero jedna książka! Dalej – zarzucę sieć i wybiorę z półki jakąś książkę, którą przyniosłam z biblioteki. A na koniec – przeczytam coś, co niedawno kupiłam, pokazałam na blogu i jeszcze nie ruszyłam. Ha! A do tego być może uda mi się napisać kilka notek. Jeśli tylko będę miała na to ochotę. Następny tydzień bowiem zamierzam poświęcić czytaniu hedonistycznemu! Czego i wam z całego serca życzę.


wtorek, 12 lutego 2013

Wilczyca z Ynge (Elżbieta Cherezińska, "Ja jestem Halderd")

Ach, wpadłam w sidła skandynawskich sag, opowieści, które powinny być czytane na głos, przy wtórze pachnących żywicą polan trzaskających w kominku. Zaraz po rozstaniu z Sigrun zatęskniłam za Północna Drogą i sięgnęłam po drugą część cyklu, zatytułowaną „Ja jestem Halderd”. Znów zachwyciłam się opowieścią, wraz z bohaterką przeżyłam wszystkie jej rozczarowania, zdrady i cierpienia, przeżyłam też chwile zachwytu i radości. Znów nie mogłam się od książki oderwać. I znowu Elżbieta Cherezińska pokazała mi zupełnie inna twarz. „Ja jestem Halderd” różni się bowiem od „Sagi Sigrun” jak dzień i noc, ogień i woda. Bo i historia inna, język inny, a co do bohaterek... Halderd, wilczyca z Ynge, matka, żona, kochanka, władczyni, stuprocentowa kobieta – w porównaniu z nią słodka Sigrun może wydać się czasem po prostu mdła.

Halderd poznajemy właściwie już w części pierwszej sagi, jako nieco wyniosłą, zimną i nieprzystępną żonę Helgiego, matkę sześciu synów, potem wdowę i panią włości, która oddaje swoich synów na wychowanie Reginowi i Sigrun. Myli się jednak ten, kto myśli, że udało mu się poznać naprawdę tę kobietę – szybko okazuje się, że to, co o niej już wiemy to dopiero wierzchołek góry lodowej... Bo Halderd to kobieta-tajemnica, całkowicie różna od słodkiej i otwartej Sigrud. Żeby poznać prawdziwą naturę Halderd, musimy poznać jej życie, jej marzenia, pragnienia i cele. Elżbieta Cherezińska opowiada więc o beztroskim dzieciństwie, które przerwał postępek jej brata Olafa – postępek, za który musiała zapłacić cała rodzina. Zapłacić dosłownie – złotem i srebrem, utratą dworu w Ase i biedą, ale i zapłacić życiem Halderd, która by pomóc rodzicom i uciec od ubóstwa, wychodzi za mąż za jednego z panów Północy. Ale nie jej przeznaczony jest Regin i miłość, dla niej los szykuje Helgiego, męża-prostaka, nieudane małżeństwo, wieczne porody i życie pozbawione złudzeń. Ale nie wszystko jest dla Halderd stracone – los bowiem daje jej w prezencie wielką miłość, pragnienie i cel w życiu. Cel, któremu ambitna i silna kobieta podporządkuje całe życie – życie swoje i swoich bliskich.

Po raz kolejny zachwyciły mnie stworzone przez Cherezińską postacie – po raz kolejny, silne są w tej powieści przede wszystkim kobiety, nie tylko główna bohaterka, ale i jej towarzyszka i powierniczka, Szczura, volva Urd, Busla... To kobiety prowadzą mężczyzn, sterują nimi, to do nich należy prawdziwa władza, to one są stworzone do tego, by przewidzieć przyszłość, odczytać jej znaczenie z wróżb i run, by do niej doprowadzić. To one odważają się na głos wypowiadać swoje pragnienia.

Trudno jest uniknąć porównań pomiędzy dwoma pierwszymi częściami Północnej Drogi. Pozornie opowiadają one podobną historię – małżeństwo, kobiecy świat złożony z wychowania dzieci, dbania o dom, oczekiwania na powroty mężczyzn, życie spędzone na czekaniu. W tle – to same historyczne wydarzenia, ostatnie lata pogańskiej Norwegii, walki o władzę, nadejście chrześcijaństwa. W centrum opowieści - dwie kobiety, których losy, mimo stycznych punktów, potoczyły się zupełnie odmiennie. W przeciwieństwie do urodzonej w czepku Sigrud, której wszystko się wiedzie i darzy, życie Halderd to droga pełna wyrzeczeń i walki o swoje. Ale też nowa bohaterka Cherezińskiej jest ulepiona z zupełniej innej gliny – twarda, niezależna i po męsku zdecydowana, a jednocześnie ukrywająca pod maską swoją prawdziwą, namiętną naturę. Halderd jest jak wilczyca, którą przyjmuje jako swój znak – urodzona przywódczyni, pełna dostojeństwa, gorąca kochanka, matka, która dla swego potomstwa potrafi poruszyć niebo i ziemię, niestrudzona w dążeniu do celu. Fantastycznie udało się autorce ukazać prawdziwą naturę Halderd, na co dzień ukrytą pod maską opanowania, tak naprawdę kipiącą życiem i witalnością. Swoją ukrytą twarz pokazuje jednak rzadko – wydobywa ją na wierzch miłość, uniesienie i muzyka, która często jest jedynym sposobem na wyrażenie tego, co przeżywa.

W „Ja jestem Halderd” historia stoi na pierwszym planie, bo Halderd jest wytrawnym graczem, który w walce o przyszłość swoją, swojego ukochanego i swojego potomstwa stawia wszystko na jedną szalę. Dzięki niej, a raczej przez nią, dowiadujemy się znacznie więcej o tym, co dzieje się za granicami kobiecego świata na dworze Ynge. Pojawia się jednak to, co tak mnie urzekło w „Sadze Sigurn” - niesamowicie plastyczne opisy codziennego życia, zwyczajów. Nie ma w tej książce lukru, jest za to gorzki smak piołunu, twarde słowa, przekleństwa, gorycz. Ale jest i miłość – starannie ukryta przed oczami innych, miłość zakazana, przez to chyba jeszcze bardziej pożądana.

Podziwiam też w jaki wspaniały sposób splata autorka ze sobą ścieżki, którymi podążają bohaterowie jej sagi, jak ukazuje dwie strony tej samej historii, opowiedziane na różne głosy, jak pewne fragmenty nakładają się na siebie (wróżba Urd to majstersztyk!), stają się bardziej zrozumiałe, jak powoli okazuje się, że wszystkie opowieści są ze sobą połączone. Zastanawiam się, czym jeszcze zaskoczy mnie Elżbieta Cherezińska. Mam nadzieję, że szykuje dla nas jeszcze kilka niespodzianek.

Bardzo mnie ciągnie, żeby już teraz zabrać się za czytanie kolejnej części sagi, „Pasji według Einara”. Nie chcę pozostawiać bohaterów, do których zdążyłam się przywiązać, nie chcę odrywać się od wyśmienitej do tej pory lektury. Z drugiej strony myślę, że chwila oddechu dobrze by mi zrobiła. Nie chcę bowiem znudzić się tą opowieścią, chcę ją smakować powoli, zastanawiać się nad nią, zostawić sobie trochę na potem, żeby ta powieść trwała jak najdłużej. Do końca zostały bowiem tylko dwa tomy – a to dla urzeczonego książkochłona niewiele. Zazdroszczę też tym, przed którymi jeszcze cała Północna Droga do przebycia. Do zobaczenia w średniowiecznej Norwegii po raz kolejny!

niedziela, 10 lutego 2013

Kobieta i mężczyzna rymują się ze sobą... (Elżbieta Cherezińska,"Saga Sigrun")

W zeszłym roku Elżbieta Cherezińska zachwyciła mnie opowieścią o czasach piastowskich, o dzielnych polskich wojach, o staraniach o koronę i o odchodzeniu dawnych wierzeń. Okazuje się, że autorce udało się mnie po raz kolejny zadziwić, zaskoczyć i zauroczyć. Tym razem Elżbieta Cherezińska zabrała mnie w podróż do kraju wikingów, na daleką Północ, gdzie nieustraszeni wojownicy ucztują, walczą i giną śmiercią bohaterów, a ich żony i córki spędzają życie na oczekiwaniu na ich powrót. Oto opowieść o dawnych, minionych czasach, oto pasjonująca saga napisana z epickim rozmachem, odurzająca czytelnika. Oto „Saga Sigrun”.
Zastanawiam się, od czego zacząć – po przeczytaniu dobrej książki rzadko mam taki mętlik w głowie, ale to nie jest książka dobra, to jest książka fantastyczna! Jak haftowany kawałek tkaniny, jak miłośnie wyszywana przez Sigrun koszula, ta powieść jest utkana w tak misterny sposób, że przykuwa wzrok, zachłystuje pięknem i odurza czytelnika. Ależ mnie „Saga Sigrun” porwała! Dla jednych to zwykła, lukrowana historia, bajka dla dorosłych, romans historyczny, a tak naprawdę, dla mnie – porywająca powieść o dawnych czasach, opowiedziana z dbałością o szczegóły, z wielką pasją i w fantastycznym stylu. NIe szukam w niej błędów, nie widzę żadnych niedociągnięć, zachwycam się nią całą. Ile czasu musiała spędzić autorka na badaniu historii, na poszukiwaniu wiadomości o wczesnośredniowiecznej Norwegii, o dawnych zwyczajach, o detalach, które tak pięknie dopełniają całość. A jednak – historia, mimo iż ważna, bo przecież wpływająca na losy bohaterów, ukazana jest w tle, w szerokim, panoramicznym ujęciu. Na pierwszy plan wybijają się świetnie przedstawione realia życia, drobne szczególiki – pokryte skórami łoża, srebrne zapinki dawane w darze, haftowane koszule noszone przez mężczyzn, krwawe ofiary składane bogom, stosy pogrzebowe, przywożone z wypraw bogate łupy, branki, uczty, na których spełnia się toasty miodem i piwem. Szczególnie starannie portretuje Elżbieta Cherezińska świat kobiet, świat spichlerzy, kluczy brzęczących przy pasie, świat do którego mężczyźni zaglądają tylko co jakiś czas. Bo i bardzo kobieca to opowieść, złożona z czekania, rozstań, powrotów, smutku i radości. Dużo w niej też miłości, także tej fizycznej, co akurat nie wszystkim może się spodobać, ale mnie urzekł język, jakim autorka się posługuje, język poezji miłosnej, język skaldów, poetycka niemal proza. Język, który miejscami jest też bardzo współczesny, a jednak świetnie się splata z opowiadaną historią, doprawia ją smakiem.

Powieść Cherezińskiej to historia widziana oczami tytułowej Sigrun, młodej dziewczyny, która niespiesznie snuje opowieść o życiu w domu swojego ojca, o ślubie z wybranym przez niego mężczyzną, o codziennym życiu u boku ukochanego męża, o dojrzewaniu, rodzeniu dzieci, o oczekiwaniu na powroty męża z wypraw, a wreszcie i o śmierci. Bohaterkami „Sagi Sigrun” są bowiem głównie kobiety, a dzięki nim, otaczający je mężczyźni. Przede wszystkim – tytułowa Sigrun, wdowa po Reginie, matka Bjorna i Gudrunn, córka Apalvaldra. Dlatego i akcja powieści toczy się niespiesznie, wyznaczana kobiecym rytmem faz księżyca, pór roku, narodzinami dzieci, śmiercią rodziców, wizytami mężów i synów. Piękne i prawdziwe wydały mi się postacie przewijające się w tej opowieści. Mężczyźni pojawiają się może i krótko, ale bardzo intensywnie – kiedy kochają, to na zabój, kiedy pragną, to bezgranicznie, kiedy walczą, to na śmierć i życie. Kobiety są mądre, oddane, silne, pełne tajemnic i dawnej magii.A wszystko spaja opowieść o rodach, sojuszach, o toczonych wojnach, o zwycięskich wyprawach. 

„Saga Sigrun” to też opowieść o zderzaniu się światów – o odchodzeniu starych wierzeń i nadejściu nowej wiary, o przenikaniu dawnego świata, w którym śmierć w walce jest największym zaszczytem, godnym wojownika, z tym nowym, w którym łagodny Chrystus zwołuje swoje zagubione owieczki. Świat Sigrud, świat Odyna i Walhalli, świat godich i mądrych zielarek odchodzi powoli, z godnością, ale jego koniec jest już przesądzony. Dlatego, gdzieś na dnie tej powieści, pojawia się i lekka nutka goryczy.

Strasznie się cieszę, że nie przeczytałam tej książki dawno temu. Dzięki temu reszta Północnej Drogi jeszcze przede mną w całej swojej okazałości, a spodziewam się po tych książkach tego co najlepsze. Polecam więc wam „Sagę Sigrun”, tę polską powieść skandynawską, a sama wracam do średniowiecznej Norwegii.

sobota, 9 lutego 2013

Olga Rudnicka - "Natalii 5"

Za oknami szaro, buro i brudno, w dodatku zimno, a ja czytam sobie „Sagę Sigrun” Elżbiety Cherezińskiej i powoli acz skutecznie wsiąkam. Ciągnie mnie Północna Droga, owija swoimi mackami i każe zapomnieć o całym bożym świecie. Magia książki działa nawet teraz – miałam przecież pisać zupełnie o czym innym... Zadziwiające, jak w krótkim czasie nasze książkowe lektury potrafią nas przenieść nie tylko w czasie, przestrzeni, ale i w nastroju... Nawet teraz czuję jak działa na mnie magia starej, pełnej emocji sagi, a jeszcze przed chwilą łaziłam przecież po cmentarzu, łapałam włamywaczy i szukałam wraz z pewnymi siostrami skarbu... Tak, ten wpis jest przecież o zupełnie innej książce! Zmieniam więc zupełnie ton i zapraszam na spotkanie z zupełnie inną polską pisarką!

Kto lubi powieści z wątkiem kryminalnym, a do tego takie, przy których można się trochę pośmiać, kto zaczytywał się w powieściach Chmielewskiej, komu brakowało na czytelniczym rynku podobnych książek, temu spieszę donieść, że przeczytałam (znów za sprawą Padmy, a juści) powieść polskiej autorki, która może spokojnie tę dziurę zapełnić. Polecam wam wszystkim „Natalii 5” Olgi Rudnickiej, moje najnowsze odkrycie. Nie zwracajcie uwagi na okładkę, bo według mnie ona po pierwsze jest brzydka, po drugie nie pasuje do treści. Skupcie się na tym, co dobre – na zwariowanej opowieści, na dowcipnych dialogach i świetnych postaciach. 

Pomysł na fabułę miała autorka znakomity, oryginalny i zabawny – oto umiera znany biznesmen, w spadku swój majątek pozostawiając córkom. Okazuje się, że i ze śmiercią i ze spadkobierczyniami będzie miała policja nie mało kłopotu. Po pierwsze – czy Sucharski popełnił samobójstwo, czy jednak został zamordowany? Po drugie, córki są pyskate, wygadane, niechętne policji i skryte. W dodatku jest ich pięć, pięć zupełnie różnych i nieznanych sobie do tej pory kobiet... i wszystkie mają na imię Natalia.... Do tego czeka na nie w spadku dom, a wraz z nim – tajemnica...

Przy takiej skomplikowanej powieści łatwo byłoby pogmatwać bohaterów, a raczej bohaterki, szczególnie takie, które noszą to samo imię. Pięć kobiet o imieniu Natalia – Oldze Rudnickiej należą się słowa uznania, że potrafiła stworzyć bohaterki tak różne, a jednocześnie posiadające wspólne cechy. Każda bohaterka jest inna, niepowtarzalna i wzbudzająca różnorakie uczucia: rozbawienia, irytacji, czy też sympatii. Zresztą Natalie to gotowy przepis na komizm sytuacyjny, dobrze przez autorkę wykorzystany – kobiety bez przerwy są legitymowane, mylone i traktowane nieufnie, same zresztą także eksploatują posiadanie tego samego nazwiska i imienia. Po przeczytaniu książki Olgi Rudnickiej naszła mnie myśl, że choć zwykle cieszę się, że jestem jedynaczką, czasem chciałabym zrozumieć, na czym polega ten fenomen związków między rodzeństwem. Z jednej strony można drzeć ze sobą koty na okrągło, z drugiej – wobec „obcych” tworzyć zwarty front. To udało się autorce uchwycić znakomicie - wzajemne relacje sióstr zwłaszcza początkową nieufność, niechęć nawet, które powodują, że ich stosunki są często dość napięte. Poza tym każda ma wybuchowy charakterek, a do tego wrodzoną dociekliwość, która, jak się okazuje, jest ich wspólną cechą, odziedziczoną chyba po wspólnym tatusiu. Jednym słowem – siostry Sucharskie wymiatają!

„Natalii 5” to prześmieszna historia, do tego całkiem niezły kryminał z przyzwoitą intrygą, osnutą wokół wspólnego spadku i sekretów, jakie przed światem chował ich ojciec. Sama Joanna Chmielewska, mistrzyni komedii kryminalnej, nie powstydziłaby się takiego pomysłu. Wątek kryminalny jest ciekawie poprowadzony, są nagłe niespodziewane zwroty akcji, dużo się dzieje, a do tego jest się z czego pośmiać. Do lekkiego tonu książki świetnie pasuje równie lekki i dowcipny język, jakim posługuje się autorka. „Natalii 5” po prostu dobrze się czyta!

Po tak udanym pierwszym spotkaniu z kolejną autorką dochodzę do wniosku, że ostatnimi laty literatura polska nas rozpieszcza. Książkę wszystkim polecam, a teraz muszę się rozejrzeć za innymi książkami Olgi Rudnickiej, bo chociaż to młoda pisarka, ma już na swoim koncie siedem powieści. Jeśli kolejne spodobają mi się tak samo jak „Natalii 5”, to na każdą kolejną będę czekać z utęsknieniem. Przede mną jeszcze „Drugi przekręt Natalii”, za którą to książką będę się z niecierpliwością rozglądać – a już teraz zastanawiam się, co nowego zmalują siostry Sucharskie...

poniedziałek, 4 lutego 2013

Alfabet Dabarai - M jak miejsca do czytania

Książkochłony znane są z tego, że czytać potrafią, mogą i chcą w wielu pozycjach, miejscach, w różnorodnych warunkach przyrodniczo-pogodowych. Chcieć to móc – książkę zawsze można wcisnąć do przeładowanego bagażu, książka towarzyszy nam w sypialni, kuchni, łazience, czytanie na łonie natury może być równie przyjemne jak czytanie w zatłoczonym metrze czy autobusie. Poniżej przedstawiam wam moją listę ulubionych czytelniczych miejsc. Z wybranymi książkami.

KSIĄŻKOCHŁON W DOMOWYCH PIELESZACH:

Czytanie w łóżku
Jeden z najbardziej tradycyjnych sposobów na pochłanianie książek. Nasze łóżka są po prostu stworzone, żeby w nich zalegnąć, obłożyć się kołdrą, kocami lub pierzynami, a do tego, jeśli w łóżku znajdujemy się sami, zostanie sporo miejsca na materiały czytelnicze.
Polecana lektura: Coś grubego, co pozwoli nam zarwać noc. Na przykład „Gra o tron” Martina, albo Chrezińskiej „Korona śniegu i krwi”.
Negatywy: W skrajnym przypadku możemy zasnąć, nie przeczytawszy zbyt wiele. Dodatkowe minusy przyznawana są za włączone światło i okulary na nosie.

Czytanie w wannie
Konieczność, jeśli ma się małe dzieci i łazienka staje się jedynym miejscem, gdzie można samotnie spędzać czas. W wersji bezdzietnej może być to pozycja luksusowa, jeśli zostaną spełnione odpowiednie warunki: świece zapachowe, pięknie pachnące kąpielowe olejki lub sole, do tego jakiś sok, grzane wino, w zależności od pogody.
Polecana lektura: Coś cienkiego, taniego i własnego. Przecież możemy zostać zmuszeni do przewracania stron jedną ręką, albo nosem, w skrajnym przypadku książka się nam zachlapie – wtedy cienką, małą książeczkę łatwiej odżałować. Broń Boże nic z książek pożyczonych! Może Agatha Christie, może lekki romans Mary Balogh, coś Moniki Szwaji?
Negatywy: Punkty karne przyznajemy, kiedy książka wpada nam do wanny.

Książkochłon w gościnie:
Mamy tu do czynienia z dwoma przypadkami. Jednym z nich jest wizyta u czytających znajomych, gdzie pod przykrywką przeglądania biblioteczki mamy okazję zapoznać się z nieznanymi tytułami i odkryć nowe, nieznane książki. To zjawisko całkiem naturalne i dla znajomych jak najbardziej zrozumiałe. Natomiast podczytywanie książek u cioci na imieninach lub na nudnym przyjęciu może pomóc nam przetrwać długie, nudne godziny. Zaszywamy się w kąciku i spokojnie pochłaniamy przyniesioną książkę. Miejsce znajdujemy sobie niezbyt może wygodne, za to mało widoczne – jakieś schody, komórka pod schodami, korytarzyk prowadzący do piwnicy, stryszek... W skrajnych wypadkach zaszywamy się w toalecie. Gospodarzom nie będzie wypadało komentować.
Polecane lektury: Cienkie, łatwe do przemycenia. Może jakaś powtórka, którą będzie można zacząć od środka, bez obawy, że trzeba będzie lekturę przerwać. Kieszonkowe wydanie esejów Anne Fadiman? Cieniutka objętościowo Muriel Sparks? Nie polecam za to książek, które mogą w nas wywołać niekontrolowane wybuchy śmiechu.
Negatywy: Zostajemy odkryci. Dodatkowy minus przyznajemy, jeśli krewni się na nas obrażą i będą nam to wypominać. Plus, kiedy przestają nas zapraszać na nudne przyjęcia.
KSIĄŻKOCHŁON W MIEŚCIE:

Czytanie w księgarni/bibliotece
Raj dla książkochłona z deficytowym budżetem. Po co wydawać na książki, jeśli można poczytać na miejscu? (No, z biblioteki można też wypożyczyć, ale nie o to tu chodzi!) Dobre miejsce do czytania, jeśli czekamy na kogoś, na dworze plucha, do domu daleko. Żeby książkochłon czuł się w takich warunkach szczęśliwy, księgarnia/biblioteka musi jednak spełnić kilka warunków, takich jak: wygodne fotele, własny dostęp do półek, brak dzikich tłumów. Mile widziany dostęp do napojów typu kawa czy herbata.
Polecana lektura: Coś wstydliwego, na czego kupienie szkoda pieniędzy, a co nas ciekawi; coś, co będziemy mogli bez żalu odłożyć na półkę po przeczytaniu; coś czego byśmy się wstydzili przynieść do domu. Dla jednych będzie to trylogia „Fifty Shades of Grey” James, dla innych poradnik odchudzania. Dawno temu w ten sposób podczytywałam „Deltę Wenus” Anais Nin...
Negatywy: Książkę zaczynamy czytać, a kiedy przychodzimy na drugi dzień, żeby ją dokończyć, okazuje się, że nie możemy jej znaleźć. Dodatkowy minus przyznajemy, kiedy książka nas tak wciągnie, że ją sobie kupimy. Nawet kosztem obiadu lub nowych butów dla dziecka.

Czytanie w kafejce/pubie
Przyznam się, że moim skrytym marzeniem było spędzenie popołudnia, najlepiej deszczowego, w małej kawiarni, z dobrą kawą, laptopem i książką. Popołudnie spędzone na piciu kawy, czytaniu i na bieżąco relacjonowaniu tego wszystkiego zainteresowanych tłumom w internecie – nie ma przecież nic bardziej zajmującego niż to, co się u nas dzieje. Ale zazwyczaj lubię czytać w kawiarniach, przy kawie – bardzo często w ten sposób spędzam lunch. Jeśli książka jest odpowiednio zajmująca, zanurzam się w niej tak dogłębnie, że nie zwracam uwagi na hałas wokół mnie.
Polecana lektura: Coś, czym można się pochwalić zainteresowanym tłumom: jakiś autor Noblista, zdobywca nagrody literackiej, coś co się w danej chwili czyta... Na przykład jakiś czas temu były to „Służące” Stockett, albo „Jeden dzień” Nichollsa. Jednak jeśli czytamy książkę na czytniku, nasz wybór może być mniej wyśrubowany – wciągający thriller (może Jane Casey?) albo jakiś chick lit, na przykład Lisa Jewell.
Negatywy: Hałas i tłum. Również brak wolnego miejsca. Minus otrzymujemy również za zbytnie szpanowanie czytaną książką.

KSIĄŻKOCHŁON W PODRÓŻY:

Czytanie w zatłoczonym metrze/autobusie:
Tylko Kindle albo inny czytnik! W cudowny sposób znika nam problem przytrzymywania się uchwytu nosem, kiedy ręce mamy zajęte książką. W ten sposób możemy zająć się spokojnie czytaniem, nie zwracając uwagi na przewalające się wokół tłumy.
Polecana lektura: Kryminał miejski, na przykład Wiktora Hagena. Także książki o egzotycznych lokalizacjach, które pomogą nam dodatkowo odgrodzić się od niezbyt przyjemnej rzeczywistości wokół nas, na przykład „Poszukiwacze szczęścia” Tishani Dooshi, albo „Chłopiec z sąsiedztwa” Irene Sabatini.
Negatywy: Lektura okazuje się zbyt wciągająca i zapominamy, gdzie powinniśmy wysiąść. Dodatkowy minus przyznajemy, jeśli spóźniamy się przez to do pracy.

Czytanie długodystansowe:
Czytanie w pociągu, samolocie lub samochodzie (jeśli tylko nie prowadzimy!) może dostarczyć książkochłonowi wiele radości. Kilka godzin czytania to często rarytas, który należy odpowiednio wykorzystać. Czasem mamy też okazję do zabrania większej ilości książek, której nie można zlekceważyć. Sama znana jestem z tego, że na wakacje zabieram tony materiałów do czytania, a przywożę jeszcze więcej. Lubię też mieć wybór, dlatego nigdy nie zabieram tylko jednej książki.
Polecana lektura: Grubaśne, historyczne powieści, sagi rodzinne i wciągające tomiska. Na podróż nadają się zarówno powieści Philippy Gregory, jak i Rosamunde Pilcher, można też przeczytać wciągające „Wyznania gejszy”, „Księcia przypływów”, albo też zabrać ze sobą powieści, na które do tej pory nie mieliśmy czasu (na mojej liście mogłyby się znaleźć na przykład „Anna Karenina” albo „Czułość wilków” Penney).
Negatywy: Zostawiamy książkę w pociągu. Dodatkowy minus przyznajemy, jeśli książki nie skończyliśmy czytać.

KSIĄŻKOCHŁON NA ŚWIEŻYM POWIETRZU:

Czytanie w ogródku/parku:
Doskonałe miejsce dla książkochłonów, które chcą odpocząć od domowych obowiązków i na łonie przyrody oddać się ulubionemu zajęciu. Czytanie na łonie przyrody uspakaja, a natura wzbogaca czytelnicze doznania przy pomocy tła dźwiękowego. Natomiast nieco problemu może przysporzyć czytanie al freco przy temperaturach minusowych. Jednak odpowiednio dobrana lektura potrafi i w tych warunkach zapewnić książkochłonowi maksimum przyjemności. Zwłaszcza jeśli towarzyszyć jej będzie termos z gorącą herbatą.
Polecane lektury: Latem czytamy książki lekkie i wesołe – doskonale sprawdzają się różne powieści przy których książkochłon śmieje się w głos, dotleniając przy tym płuca, na przykład „Dożywocie” Marty Kisiel, albo stare kryminały Chmmielewskiej. Natomiast zimą na łonie natury najlepiej sprawdzają się książki, których akcja toczy się zimą, najlepiej w skrajnych warunkach, które pozwolą czytelnikowi docenić fakt, że może natychmiast zwinąć swoje rzeczy i pognać do ciepłego domku.
Negatywy: Przeróżne rozpraszacze uwagi w postaci ptactwa, czy innych insektów, które próbują odwrócić naszą uwagę od czynności podstawowej, jaką jest czytanie. Dodatkowy minus przyznajemy za mrówki, które nam potrafią wleźć na książkę.

Książkochłon na spacerze:
Jeśli tylko nie jesteśmy w towarzystwie, możemy i w czasie spaceru upajać się lekturą. Najlepiej sprawdzają się wtedy audiobooki, co wiem z doświadczenia, bo udało mi się kiedyś w czasie czytania podczas spaceru zaliczyć uliczną lampę...
Polecane lektury: Jeśli chodzi o rodzaj książek, to najlepiej moim zdaniem sprawdzają się krótkie utwory, nowelki, opowiadania, powieści w rozdziałach – coś, co łatwo wyłączyć i wrócić do słuchania po jakimś czasie. Może więc opowiadania Stevena Saylora? Może coś w stylu książek Billa Brysona?
Negatywy: Bliskie i bolesne czołowe zetknięcie z latarnią.

Zdaje sobie sprawę z tego, iż powyższa lista nie jest kompletna. Dlatego zapraszam wszystkich do dyskusji!

niedziela, 3 lutego 2013

Niedzielne czytanie (3)

Proszę państwa, jest dobrze. Książki mi wchodzą, czytają się właściwie same, podobają mi się, wynajduję co rusz nowe... Jednymi słowy – to był dobry początek roku. W styczniu udało mi się przeczytać pierwszą z moich zaplanowanych dwudziestu książek, już teraz przyglądam się kolejnym i debatuję nad tym, za co się warto zabrać. Ponieważ w ubiegłą niedzielę czytanie odbywało się głównie w pociągu relacji London-Bletchley, za to dziś postanawiam się zabawić w sybarytkę. Po pierwsze - długa kąpiel w pachnących bąbelkach, po drugie pyszna herbata, po trzecie zaplanowany smaczny obiad, a po czwarte - jakaś dobra książka. Eva Rice jakoś poszła w odstawkę, ale może dziś przyjdzie na nią pora? W czasie stresującego (wyjątkowo!) tygodnia w pracy podczytywałam sobie różne książki w kawałkach, przeczytałam na szybko jedną książkę Nory Roberts, wczoraj połknęłam "Delirium" Lauren Oliver (ach, ta Padma...), a dziś mam ochotę na coś innego. Problem polega na tym, że zupełnie nie mam pojęcia no co. Nie pomogła niedawna wizyta w bibliotece w POSKu, w kilku sklepach, przytarganie do domu kolejnych pozycji z biblioteki, które NATYCHMIAST muszę przeczytać, bo pęknę. No sami zobaczcie, wściec się można. Niech ktoś ode mnie coś pożyczy!!!
Jakie są wasze książkowe plany na niedzielę? Jeśli chodzi o mnie, to zapewne skończy się znowu tak, że pozaczynam różne książki, a żadnej nie skończę. Ech... Jakim cudem wpis z takim pozytywnym początkiem kończy się marudzeniem? No, ale dość tego rzężenia, czas się brać za czytanie.

poniedziałek, 28 stycznia 2013

Kopciuszek w metropolii ("Ucieczka znad rozlewiska" - Katarzyna Zyskowska-Ignaciak)

O ucieczkach z wielkich miast do małych, uroczych miejscowości pisano już wiele razy. Natomiast jeśli chodzi o porzucanie małych, uroczych miejscowości i ucieczki do wielkich miast – w tym temacie wciąż niewiele się dzieje... Na szczęście znalazłam kilka książek, które w wyborny sposób obalają mit wsi spokojnej i wesołej. Jedną z nich była przeczytana w ubiegłym roku „Kobieta bez twarzy” Anny Fryczkowskiej, a teraz odkryłam kolejną: „Ucieczkę znad rozlewiska” Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak!

Przyznaję, po książkę sięgnęłam przede wszystkim dlatego, że „Upalne lato Marianny” tejże autorki mi się spodobało. Wiedziałam, że to zupełnie inna bajka, że chick lit, że klimat całkiem inny, ale okazuje się, że chociaż te dwie książki różnią się od siebie, to spodobały mi się obie. Oj, tak! Bohaterką „Ucieczki..” jest Franka – mieszkająca w przepięknym Kazimierzu Dolnym, która wcale jakoś nie czuje się szczęśliwa, pomimo iż ma to, o czym inne bohaterki podobnych książek marzą – kochającego narzeczonego i w perspektywie mały domek z ogródkiem. Franka ucieka więc sprzed ołtarza do Warszawy, by tam, w anonimowym tłumie, poszukiwać swojej wersji bezpiecznej przystani. Być może, kiedy odnajdzie swoje miejsce na świecie, odnajdzie i zagubioną miłość?

„Ucieczka znad rozlewiska” Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak potwierdza moją tezę – nie wystarczy pomysł na książkę, trzeba ją jeszcze umieć napisać! Z odpowiednich składników można przecież stworzyć coś pysznego, coś wyjątkowego, a nie tylko odgrzewane, zjadliwe danie. Tak na szczęście stało się z tą książką – okazuje się, że bajkę o współczesnym Kopciuszku można napisać ze swadą, humorem i bez zbytnej słodyczy, od której bolą zęby. Dlatego też „Ucieczkę znad rozlewiska” pochłonęłam niemalże w dwóch kęsach, uśmiechając się i kibicując przesympatycznej bohaterce. Franki zresztą nie sposób nie polubić – to nieco zahukana przez matkę i starszą siostrę trzydziestolatka, która stara się za wszelką cenę spełnić pokładane w niej oczekiwania – według jej matki w życiu liczy się bowiem stabilna praca, stabilny mąż, stabilny dom. Wciąż więc czeka na to, by rozwinąć skrzydła, nieco stłamszone przez ukochaną rodzinkę, która z upodobaniem trzymałaby ją na krótkiej smyczy i utuczyła wysokokalorycznymi potrawami. Tymczasem Franka jest zwolenniczką zdrowej żywności, a w cudownym Kazimierzu po prostu się dusi i męczy.

Do tego w „Ucieczce...” poznajemy kilka obowiązkowych postaci drugoplanowych, równie sympatycznych – Weronikę, najbliższą i najwierniejszą przyjaciółkę, dzięki której nasza bohaterka ma szansę stanąć na nogi, Helenę – siostrę, która niespodziewanie okazuje się zupełnie inna niż France się zdawało. Kobiety też mają swoje problemy – jedna to samodzielna singielka, druga stateczna mężatka, która niespodziewanie otrzymuje od losu szansę na prawdziwą miłość. Plączą się również po książce amanci, których nie może zabraknąć w takich scenariuszach. Wbrew temu co się mogło wydawać, sercowe dylematy bohaterek to nie jedyny motyw tej powieści, też zresztą przedstawiony bez zbytniej nachalności. Właściwie cała książka jest moim zdaniem jak jej bohaterka – lekka, świeża i pełna wdzięku. Może i jest to typowy chick lit, ale za to na pewno organiczny, a w dodatku podany w wersji light! Do tego „Ucieczkę...” po prostu dobrze się czyta, bo autorka całość okrasza dawką zdrowego (dietetycznego) humoru podawanego na ciepło, za to bez lukru.

Wspomnę też o tym, że na końcu książki autorka umieszcza też kilka przepisów na smakowite dania, które pojawiają się w książce. Zaintrygowały mnie szczególnie dietetyczne czekoladowe babeczki z fasoli – nie mogę się doczekać, kiedy będę miała okazję je upichcić.

Tymczasem poszukam sobie kolejnych książek Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak, bo po tak doskonale rozpoczętej znajomości mam ochotę na więcej. A jeśli Franka pojawi się w którejś z kolejnych książek – na pewno ją przeczytam!

niedziela, 27 stycznia 2013

"W niebie na agrafce" - Iwona Grodzka-Górnik

Do przeczytania książki Iwony Grodzkiej-Górnik „ W niebie na agrafce” namówiła mnie moja ciocia, której książka się bardzo spodobała. Ponadto zadecydował fakt, że autorka związana była przez wiele lat ze Szczecinem, moim rodzinnym miastem – i nie ważne, że obecnie mieszka gdzieś pod Warszawą, jakaś więź tam istnieje i tego będę się trzymać. Opis na okładce też mnie zaintrygował – samotna matka pracująca w banku i parająca się w wolnym czasie malarstwem niespodziewanie odkrywa, że jej ukochany tata nie jest jej biologicznym ojcem. Postanawia więc odnaleźć swojego prawdziwego ojca, po którym odziedziczyła talent. Do tego pojawiły się wzmianki o miłości i szajce fałszerzy obrazów, o podróży do Włoch - jednym słowem liczyłam na dobrą zabawę. Ale książka spodobała mi się chyba mniej, niż mojej cioci...

Właściwie nie było źle – autorka „W niebie na agrafce” miała dobry pomysł na fabułę, nieco schematyczny, ale nieźle poprowadzony. Na pewno wiele z was (wiele, bo nie sądzę, żeby wśród czytających podobne książki znaleźli się panowie) zna podobne powieści. Dla mnie synonimem dobrego romansu z domieszką sensacji są książki Nory Roberts, które wciąż od czasu do czasu z przyjemnością czytam. Myślę, że Iwonie Grodzkiej-Górnik udało się napisać niezły romans sensacyjny w podobnym stylu. Znalazło się więc w tej książce miejsce na interesujący wątek kryminalny, dotyczący fałszowania obrazów, a także (przede wszystkim) romans. Jak zwykle w tym wypadku pojawia się dwóch kandydatów do serca głównej bohaterki – wprawne czytelniczki na pewno domyślą się szybko, że kobieta zwiąże się z tym panem, który ją będzie bardziej na początku denerwował. Na dokładkę główna bohaterka, Zuzanna, musi uporać się z własnymi problemami – nie tylko tajemnicą, otaczająca jej biologicznego ojca, ale tez śmiercią ukochanej cioci-przyjaciółki, własną emocjonalną barierą, jaką powstrzymuje ją przed jakimikolwiek związkami. Do tego autorka dorzuciła nam też trochę humoru, a także nieco egzotyki w postaci podróży do Włoch. Jednym słowem – romans, akurat w takim stylu, jaki lubię.

A jednak – nie obyło się bez problemów. Nie porwała mnie ta książka, nie miałam wrażenia tej lekkości, jaka zwykle towarzyszy mi przy czytaniu podobnych powieści. Niektóre fragmenty były świetnie napisane, inne znacznie słabsze. Zbyt wiele miejsca poświęcono nudnym, chociaż dobrze napisanym scenkom bankowym – to dobrze, gdy debiutujący pisarz bądź pisarka pisze o tym, co dobrze zna, ale mnie bankowość nudzi, zwłaszcza, gdy ma niewiele wspólnego z akcją powieści. Nie spodobały mi się też humorystyczne wstawki – a to dialogi z synkiem, a to scenki z samochodem – niby fajne, ale niezbyt śmieszne i zupełnie nie pasujące mi do tej książki i jej tonu. Ale chyba najbardziej nie spodobały mi się sceny, w których autorka nie wyjaśniła, kim były występujące w nich postacie. Podobny zabieg, w którym czytelnik śledzi na przykład dialog, którego rozmówcy są mu nieznani, a którego sens wyjaśnia się dopiero potem, pojawia się też i w innych książkach, na przykład kryminałach. Niestety, w tej książce wydał mi się zupełnie nie na miejscu. Za to spodobał mi się wątek poszukiwania ojca, odkrywania kim jest, poznawania nowej rodziny. Te fragmenty wydawały mi się najciekawsze, najlepiej napisane, najprawdziwsze.

Muszę więc przyznać, że chociaż zaczęłam czytać „W niebie na agrafce” z zainteresowaniem, moja ciekawość zaczęła z czasem zanikać. Zabrakło mi w pewnych miejscach tego, dzięki czemu książki Nory Roberts potrafię pochłonąć w jeden wieczór – lekkości pióra i tej umiejętności porwania czytelnika od pierwszych stron. Mam jednak nadzieję, że Iwona Grodzka-Górnik w kolejnych książkach poprawi swój warsztat, bo przecież „W niebie na agrafce” to jej pierwsza książka. Gdzieś słyszałam, że planuje kontynuację tej powieści, więc życzę autorce sukcesów pisarskich i mam nadzieję, że będę miała okazje się przekonać, czy kolejna powieść spodoba mi się bardziej.

poniedziałek, 21 stycznia 2013

"Upalne lato Marianny" - Katarzyna Zyskowska-Ignaciak

Dla Marianny, osiemnastoletniej dziewczyny z dobrego domu mieszkającej w mazowieckiej wsi, upalne letnie miesiące 1939 roku to niezapomniany czas. Właśnie dowiedziała się, że udało się jej dostać na wymarzone studia w Warszawie i już za kilka tygodni wyjedzie do stolicy, ucieknie ze zaściankowego domu, będzie wraz z innymi młodymi mężczyznami i kobietami zmieniała świat, będzie upajać się życiem. Tego lata Marianna poznaje też smak pierwszej miłości i jej życie zmienia się na zawsze. „Upalne lato Marianny” Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak to opowieść o utracie niewinności, o dorastaniu, a przede wszystkim o pierwszym uczuciu. To także powieść o świecie, którego już nie ma, którego koniec nadszedł właśnie z zakończeniem tych pamiętnych letnich miesięcy.

Czytanie książki, której akcja toczy się w czasie gorących, dusznych letnich dni, podczas gdy za oknem zimowa styczniowa pogoda zachęca do zwinięcia się pod kocem, to interesujące przeżycie. Autorka tak prawdziwie opisała upalną atmosferę lata 1939 roku, że koc właściwie nie był mi potrzebny. Książka, która przesycona jest równie gorącym uczuciem, w której akcja toczy się niespiesznie, leniwie, w dodatku napisana pięknym, sugestywnymi i plastycznym językiem, taka książka wprost rozgrzewa czytelnika. 

Niby jest to prosta i ograna fabuła, bo oto młoda dziewczyna po raz pierwszy odkrywa, czym jest miłość, czym jest pożądanie, na naszych oczach dojrzewa i powoli zmienia się w świadomą kobietę. Ale atutem tej powieści są jej ramy czasowe – ostatnie tygodnie przed wybuchem drugiej wojny światowej. I tak oto zwykła historia o dziewczęcym zauroczeniu zmienia się w coś głębszego. Upalne lato jest skażone widmem nieuchronnej wojny, o której mówi się wokół z niepokojem. A jednak Marianna, jak każda dojrzewająca dziewczyna, jest skupiona na sobie i swoich problemach i to właśnie to udało się autorce bardzo dobrze ukazać. A jednak nawet ona nie może stać obojętna wobec zmian, jakie zachodzą wokół niej. Dla wychowanej bez wiedzy dotyczącej intymnego dojrzewania dziewczyny, to lato będzie czasem, kiedy utraci ona swoją dziecięcą, młodzieńczą naiwność. Pozna tematy, które do tej pory były dla niej tabu.

Kiedyś marudziłam, że nie lubię narracji w czasie teraźniejszym, teraz wiem, że wszystko zależy od tego, jak napisana jest książka. W 'Upalnym lecie Marianny” na przykład, teraźniejsza narracja służy podkreśleniu przemijalności chwili, maksymalnym skoncentrowaniu uwagę czytelnika na tym, co się dzieje teraz – na upalnym lecie i dziewczynie, która przeżywa u progu dorosłości swoje pierwsze zauroczenie. Mało jest w tej powieści tego, co przyszło potem – wojny, ludzkiej tragedii, straty, nieubłaganych zmian. I to chyba właśnie czyni odbiór tej książki jeszcze bardziej dobitnym – to czytelnik dopowiada sobie resztę, zastanawia się nad dalszymi losami Marianny, jej bliskich: co stanie się z majątkiem jej ojca, jak potoczą się losy żydowskich mieszkańców jej rodzinnego miasteczka? Wiadomo, co się stanie za kilka tygodni, za kilka dni, za chwilę, jak bardzo zmieni wszystko, kiedy świat dziewczyny przestanie istnieć. To wszystko zmienia naszą perspektywę, czyni to ostatnie sielskie lato tym bardziej szczególnym, bardziej niewinnym. Upalne lato Marianny to też ostatnie lato Marianny, to czas zmian, po których nic już nie będzie takie, jak było. 

Książka kończy się więc tam, gdzie wiele podobnych powieści dopiero się zaczyna – w sierpniu 1939 roku. Pozostawiła we mnie lekkie uczucie niedosytu, bo gdy porywa nas czyjaś historia, chcemy znać jej zakończenie, wszystkie wątki muszą zostać rozwiązane, wszystkie wątpliwości wyjaśnione. Na szczęście 'Upalne lato Marianny” to pierwszy tom sagi rodzinnej. Kolejny, według zapewnień autorki, powinien ukazać się już w czerwcu tego roku i będzie opowiadał o losach córki Marianny, Kaliny. Czekam więc niecierpliwie na kolejną książkę Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak, a wam polecam „Upalne lato” jako świetną opowieść o dojrzewaniu, miłości i odkrywaniu siebie.

niedziela, 20 stycznia 2013

Niedzielne czytanie (2)

Dzisiejszą notatkę sponsoruje w całości śnieg. Śnieg, który w dalszym ciągu nieśmiało popaduje, znika, pojawia się na nowo, a dziś zmienił całkowicie nasze plany. Nici z moich planów wyjazdu do Bletchley, dziś zostajemy w domu. Na szczęście są inne sposoby na to, żeby wybrać się w podróż.
Każda książka to przecież wyprawa w nieznane, w fascynujące miejsca, które czekają na odkrycie. Miejsca, które czasem znaleźć można tylko na mapach naszej wyobraźni. Przygotowujemy niezbędny ekwipunek: ciepłe skarpetki, koce, gorącą herbatę w kubkach, suchy prowiant. Co najlepsze, pomimo iż wybieramy się w zupełnie inne miejsca, będziemy podróżować razem. Ulubiony Anglik na pewno pozostanie w Londynie, bo PC Grant z „Whispers Under Ground” wciąż trop tam nieznanego czarodzieja, ale na pewno odwiedzi jego podziemne korytarze, bo w korytarzach metra dzieje się coś zdecydowanie dziwnego. Ja już od wczoraj przebywam na Mazowszu, z mrocznym przeświadczeniem, że „Upalne lato Marianny” to ostatnie dni beztroskiego życia pewnej młodej dziewczyny.

Wydawać by się mogło, że jedna podróż dziennie jest wystarczająca, ale ja jestem ostrożnym książkowym włóczykijem – jeszcze zanim gdziekolwiek się wybiorę, przygotowuję sobie plan awaryjny, na wypadek, gdyby zaplanowana podróż zbyt szybko się skończyła. Dzisiejsze plany obejmują między innymi Warszawę i Paryż w przededniu drugiej wojny światowej, Londyn w grudniu, Śródziemie, pewien na wpół zrujnowany zamek, Londyn w latach sześćdziesiątych, Pragę w czasie drugiej wojny światowej. Natomiast UA ma zamiar zwiedzić dokładniej podziemia londyńskiego metra.... 
Powrót przewidujemy dopiero na wieczór – w sam raz, żeby obejrzeć w telewizji nowy sezon „Call The Midwife”. Do zobaczenia!

Ps. Książki po lewej to efekt Złego Wpływu UA. Zresztą kilka z nich to jego zakupy!Ta na samej górze przyniesiona z biblioteki...