Pokazywanie postów oznaczonych etykietą alfabet Dabarai. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą alfabet Dabarai. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 4 lutego 2013

Alfabet Dabarai - M jak miejsca do czytania

Książkochłony znane są z tego, że czytać potrafią, mogą i chcą w wielu pozycjach, miejscach, w różnorodnych warunkach przyrodniczo-pogodowych. Chcieć to móc – książkę zawsze można wcisnąć do przeładowanego bagażu, książka towarzyszy nam w sypialni, kuchni, łazience, czytanie na łonie natury może być równie przyjemne jak czytanie w zatłoczonym metrze czy autobusie. Poniżej przedstawiam wam moją listę ulubionych czytelniczych miejsc. Z wybranymi książkami.

KSIĄŻKOCHŁON W DOMOWYCH PIELESZACH:

Czytanie w łóżku
Jeden z najbardziej tradycyjnych sposobów na pochłanianie książek. Nasze łóżka są po prostu stworzone, żeby w nich zalegnąć, obłożyć się kołdrą, kocami lub pierzynami, a do tego, jeśli w łóżku znajdujemy się sami, zostanie sporo miejsca na materiały czytelnicze.
Polecana lektura: Coś grubego, co pozwoli nam zarwać noc. Na przykład „Gra o tron” Martina, albo Chrezińskiej „Korona śniegu i krwi”.
Negatywy: W skrajnym przypadku możemy zasnąć, nie przeczytawszy zbyt wiele. Dodatkowe minusy przyznawana są za włączone światło i okulary na nosie.

Czytanie w wannie
Konieczność, jeśli ma się małe dzieci i łazienka staje się jedynym miejscem, gdzie można samotnie spędzać czas. W wersji bezdzietnej może być to pozycja luksusowa, jeśli zostaną spełnione odpowiednie warunki: świece zapachowe, pięknie pachnące kąpielowe olejki lub sole, do tego jakiś sok, grzane wino, w zależności od pogody.
Polecana lektura: Coś cienkiego, taniego i własnego. Przecież możemy zostać zmuszeni do przewracania stron jedną ręką, albo nosem, w skrajnym przypadku książka się nam zachlapie – wtedy cienką, małą książeczkę łatwiej odżałować. Broń Boże nic z książek pożyczonych! Może Agatha Christie, może lekki romans Mary Balogh, coś Moniki Szwaji?
Negatywy: Punkty karne przyznajemy, kiedy książka wpada nam do wanny.

Książkochłon w gościnie:
Mamy tu do czynienia z dwoma przypadkami. Jednym z nich jest wizyta u czytających znajomych, gdzie pod przykrywką przeglądania biblioteczki mamy okazję zapoznać się z nieznanymi tytułami i odkryć nowe, nieznane książki. To zjawisko całkiem naturalne i dla znajomych jak najbardziej zrozumiałe. Natomiast podczytywanie książek u cioci na imieninach lub na nudnym przyjęciu może pomóc nam przetrwać długie, nudne godziny. Zaszywamy się w kąciku i spokojnie pochłaniamy przyniesioną książkę. Miejsce znajdujemy sobie niezbyt może wygodne, za to mało widoczne – jakieś schody, komórka pod schodami, korytarzyk prowadzący do piwnicy, stryszek... W skrajnych wypadkach zaszywamy się w toalecie. Gospodarzom nie będzie wypadało komentować.
Polecane lektury: Cienkie, łatwe do przemycenia. Może jakaś powtórka, którą będzie można zacząć od środka, bez obawy, że trzeba będzie lekturę przerwać. Kieszonkowe wydanie esejów Anne Fadiman? Cieniutka objętościowo Muriel Sparks? Nie polecam za to książek, które mogą w nas wywołać niekontrolowane wybuchy śmiechu.
Negatywy: Zostajemy odkryci. Dodatkowy minus przyznajemy, jeśli krewni się na nas obrażą i będą nam to wypominać. Plus, kiedy przestają nas zapraszać na nudne przyjęcia.
KSIĄŻKOCHŁON W MIEŚCIE:

Czytanie w księgarni/bibliotece
Raj dla książkochłona z deficytowym budżetem. Po co wydawać na książki, jeśli można poczytać na miejscu? (No, z biblioteki można też wypożyczyć, ale nie o to tu chodzi!) Dobre miejsce do czytania, jeśli czekamy na kogoś, na dworze plucha, do domu daleko. Żeby książkochłon czuł się w takich warunkach szczęśliwy, księgarnia/biblioteka musi jednak spełnić kilka warunków, takich jak: wygodne fotele, własny dostęp do półek, brak dzikich tłumów. Mile widziany dostęp do napojów typu kawa czy herbata.
Polecana lektura: Coś wstydliwego, na czego kupienie szkoda pieniędzy, a co nas ciekawi; coś, co będziemy mogli bez żalu odłożyć na półkę po przeczytaniu; coś czego byśmy się wstydzili przynieść do domu. Dla jednych będzie to trylogia „Fifty Shades of Grey” James, dla innych poradnik odchudzania. Dawno temu w ten sposób podczytywałam „Deltę Wenus” Anais Nin...
Negatywy: Książkę zaczynamy czytać, a kiedy przychodzimy na drugi dzień, żeby ją dokończyć, okazuje się, że nie możemy jej znaleźć. Dodatkowy minus przyznajemy, kiedy książka nas tak wciągnie, że ją sobie kupimy. Nawet kosztem obiadu lub nowych butów dla dziecka.

Czytanie w kafejce/pubie
Przyznam się, że moim skrytym marzeniem było spędzenie popołudnia, najlepiej deszczowego, w małej kawiarni, z dobrą kawą, laptopem i książką. Popołudnie spędzone na piciu kawy, czytaniu i na bieżąco relacjonowaniu tego wszystkiego zainteresowanych tłumom w internecie – nie ma przecież nic bardziej zajmującego niż to, co się u nas dzieje. Ale zazwyczaj lubię czytać w kawiarniach, przy kawie – bardzo często w ten sposób spędzam lunch. Jeśli książka jest odpowiednio zajmująca, zanurzam się w niej tak dogłębnie, że nie zwracam uwagi na hałas wokół mnie.
Polecana lektura: Coś, czym można się pochwalić zainteresowanym tłumom: jakiś autor Noblista, zdobywca nagrody literackiej, coś co się w danej chwili czyta... Na przykład jakiś czas temu były to „Służące” Stockett, albo „Jeden dzień” Nichollsa. Jednak jeśli czytamy książkę na czytniku, nasz wybór może być mniej wyśrubowany – wciągający thriller (może Jane Casey?) albo jakiś chick lit, na przykład Lisa Jewell.
Negatywy: Hałas i tłum. Również brak wolnego miejsca. Minus otrzymujemy również za zbytnie szpanowanie czytaną książką.

KSIĄŻKOCHŁON W PODRÓŻY:

Czytanie w zatłoczonym metrze/autobusie:
Tylko Kindle albo inny czytnik! W cudowny sposób znika nam problem przytrzymywania się uchwytu nosem, kiedy ręce mamy zajęte książką. W ten sposób możemy zająć się spokojnie czytaniem, nie zwracając uwagi na przewalające się wokół tłumy.
Polecana lektura: Kryminał miejski, na przykład Wiktora Hagena. Także książki o egzotycznych lokalizacjach, które pomogą nam dodatkowo odgrodzić się od niezbyt przyjemnej rzeczywistości wokół nas, na przykład „Poszukiwacze szczęścia” Tishani Dooshi, albo „Chłopiec z sąsiedztwa” Irene Sabatini.
Negatywy: Lektura okazuje się zbyt wciągająca i zapominamy, gdzie powinniśmy wysiąść. Dodatkowy minus przyznajemy, jeśli spóźniamy się przez to do pracy.

Czytanie długodystansowe:
Czytanie w pociągu, samolocie lub samochodzie (jeśli tylko nie prowadzimy!) może dostarczyć książkochłonowi wiele radości. Kilka godzin czytania to często rarytas, który należy odpowiednio wykorzystać. Czasem mamy też okazję do zabrania większej ilości książek, której nie można zlekceważyć. Sama znana jestem z tego, że na wakacje zabieram tony materiałów do czytania, a przywożę jeszcze więcej. Lubię też mieć wybór, dlatego nigdy nie zabieram tylko jednej książki.
Polecana lektura: Grubaśne, historyczne powieści, sagi rodzinne i wciągające tomiska. Na podróż nadają się zarówno powieści Philippy Gregory, jak i Rosamunde Pilcher, można też przeczytać wciągające „Wyznania gejszy”, „Księcia przypływów”, albo też zabrać ze sobą powieści, na które do tej pory nie mieliśmy czasu (na mojej liście mogłyby się znaleźć na przykład „Anna Karenina” albo „Czułość wilków” Penney).
Negatywy: Zostawiamy książkę w pociągu. Dodatkowy minus przyznajemy, jeśli książki nie skończyliśmy czytać.

KSIĄŻKOCHŁON NA ŚWIEŻYM POWIETRZU:

Czytanie w ogródku/parku:
Doskonałe miejsce dla książkochłonów, które chcą odpocząć od domowych obowiązków i na łonie przyrody oddać się ulubionemu zajęciu. Czytanie na łonie przyrody uspakaja, a natura wzbogaca czytelnicze doznania przy pomocy tła dźwiękowego. Natomiast nieco problemu może przysporzyć czytanie al freco przy temperaturach minusowych. Jednak odpowiednio dobrana lektura potrafi i w tych warunkach zapewnić książkochłonowi maksimum przyjemności. Zwłaszcza jeśli towarzyszyć jej będzie termos z gorącą herbatą.
Polecane lektury: Latem czytamy książki lekkie i wesołe – doskonale sprawdzają się różne powieści przy których książkochłon śmieje się w głos, dotleniając przy tym płuca, na przykład „Dożywocie” Marty Kisiel, albo stare kryminały Chmmielewskiej. Natomiast zimą na łonie natury najlepiej sprawdzają się książki, których akcja toczy się zimą, najlepiej w skrajnych warunkach, które pozwolą czytelnikowi docenić fakt, że może natychmiast zwinąć swoje rzeczy i pognać do ciepłego domku.
Negatywy: Przeróżne rozpraszacze uwagi w postaci ptactwa, czy innych insektów, które próbują odwrócić naszą uwagę od czynności podstawowej, jaką jest czytanie. Dodatkowy minus przyznajemy za mrówki, które nam potrafią wleźć na książkę.

Książkochłon na spacerze:
Jeśli tylko nie jesteśmy w towarzystwie, możemy i w czasie spaceru upajać się lekturą. Najlepiej sprawdzają się wtedy audiobooki, co wiem z doświadczenia, bo udało mi się kiedyś w czasie czytania podczas spaceru zaliczyć uliczną lampę...
Polecane lektury: Jeśli chodzi o rodzaj książek, to najlepiej moim zdaniem sprawdzają się krótkie utwory, nowelki, opowiadania, powieści w rozdziałach – coś, co łatwo wyłączyć i wrócić do słuchania po jakimś czasie. Może więc opowiadania Stevena Saylora? Może coś w stylu książek Billa Brysona?
Negatywy: Bliskie i bolesne czołowe zetknięcie z latarnią.

Zdaje sobie sprawę z tego, iż powyższa lista nie jest kompletna. Dlatego zapraszam wszystkich do dyskusji!

środa, 9 maja 2012

Alfabet Dabarai - I jak Ilustracja

Ilustracje w książce to ważny element, który czasem jest przez czytelnika pomijany, traktowany jako mało istotny. Tymczasem ilustracje wzbogacają tekst, wspomagają wyobraźnię, a czasem są równie ważnym przekaźnikiem treści książki, co słowo pisane. W książce dla dzieci ilustracje są szczególnie ważne, dlatego bardzo się cieszę, kiedy w księgarniach i bibliotekach odkrywam (obok wiecznych disnejów i podobnych ohydek) nowe pięknie ilustrowane książki dla najmłodszych. Oto mój subiektywny przegląd ilustratorów i ich prac.
Jan Marcin Szancer
Mój ukochany polski ilustrator książek dla dzieci. Bardzo charakterystyczna kreska, lekka i delikatna, tak jakby niedokończona, czasem tylko czarno-biała. Pamiętam go przede wszystkim z jako autora pięknych, kolorowych, pełnych szczegółów ilustracji książek Jana Brzechwy, a przede wszystkim książek o Panu Kleksie!
Ale miałam w domu także inne jego książki, na przykład tę:
Powyższe ilustracje pochodzą z tej strony. Szancer ilustrował też książki dla dorosłych, do moich ulubionych należał "Kapitan Fracasse" Teofila Gautier:
Małgorzata Musierowicz
Kto zna Jeżycjadę, ręka do góry! A kto wie, że pani Małgorzata Musierowicz jest z wykształcenia grafikiem i sama ilustruje swoje książki? Jej ilustracje są tak integralną częścią jej powieści, że ja sobie ich nie umiem wyobrazić w innym wydaniu...
Oto niezapomniane Świnki Trzy z "Kwiatu kalafiora". Niestety Bobcia z pisankami nie udało mi się znaleźć....
Przy okazji przypomniało mi się, że pani Musierowicz napisała też „Ble ble” - bardzo fajną książkę dla dzieci (drugą w serii zatytułowanej „Bambolandia”), którą czytałam wieki temu. Poniższa ilustracja pochodzi właśnie z tej książki...Więcej znajdziecie na oficjalnej stronie pisarki, skąd pochodzą także powyższe ilustracje!
Bohdan Butenko
Niesamowity, zwariowany, barwny styl, jedyny w swoim rodzaju, do tego chyba świetne poczucie humoru. Książki z ilustracjami pana Butenki pamiętam do dziś. Więcej o nim dowiecie się z tej strony!


Teraz czas moich ulubieńców z Wyspy:
Emily Gravett
Emily Gravett jest ilustratorką i autorką książek dla dzieci. Jej pierwsza książka, „Wolves”, zdobyła prestiżową nagrodę Greenaway. Kolejne książki też są niesamowicie popularne wśród dzieci i dorosłych i zawsze zaskakują! Autorka ma również swoją stronę – też bardzo interesującą i pełną niespodzianek!
Nick Sharrat
Autor i ilustrator, znany przede wszystkim ze współpracy z innymi pisarzami, przede wszystkim Jacqueline Wilson.
Shirley Hughes
Bardzo popularna ilustratorka, która karierę rozpoczęła w latach pięćdziesiątych. Jej najsłynniejsza książka, wciąż uwielbiana przez dzieci to „Dogger”, ale popularna jest też jej seria o małym chłopczyku o imieniu Alfie.
Lauren Child
Jedyna i niepowtarzalna autorka i ilustratorka książek o słynnym rodzeństwie: Charlie i Lola są też znani w Polsce, a tytuły książek o nich są także znakomite! Oprócz tego Lauren Child jest też autorką innych książek, ilustruje też książki innych pisarzy, a jej styl jest nie do podrobienia... Strona autorki jest też ciekawa...
   
Jan Pienkowski
Ilustrator polskiego pochodzenia. Chociaż jego styl jest różnorodny, najbardziej lubię te czarnobiałe sylwetki...
A teraz czas na was! Którzy ilustratorzy należą do waszych ulubieńców? A może czyjegoś stylu nie lubicie? Mam nadzieję, że dzięki wam poznam wielu ciekawych i oryginalnych twórców!

czwartek, 22 marca 2012

Alfabet Dabarai – D jak Dzieciństwo

Książki zawsze były obecne w naszym domu i właściwie czytali u nas wszyscy – jedni więcej, drudzy mniej, inni częściej, jeszcze inni rzadziej. W zakamarkach pamięci przechowuję kilka wspomnień, związanych z czytaniem. Pierwsze to mój Ojciec, leżący na tapczanie, czytający książkę i zaśmiewający się niemal do łez. Pamiętam, że zapytałam się go, co go tak rozśmieszyło, a on odpowiedział, że Biała Glista.... Dopiero jakiś czas potem skojarzyłam autorkę i książkę. Drugie wspomnienie to rozmowy z moja babcią, której przynosiłam różne książki i prosiłam: „Wybierz sobie, co chcesz mi poczytać przy jedzeniu!”. Trzecie wspomnienie jest właściwie pożyczone, bo opowiadała mi o nim moja Mamunia – otóż kiedy czytano mi bajkę o Złotowłosej i trzech niedźwiadkach, podobno zalałam się łzami, usłyszawszy, że wredna dziewuszka nie tylko zeżarła biednemu misiowi kolację, ale jeszcze złamała jego ulubione krzesełko...
W trzecim konsekwentnie niekonsekwentnym odcinku Alfabetu zapraszam do wspominania książek waszego dzieciństwa... Książek ukochanych, czytanych po wielokroć, znanych na pamięć, do których chce się wracać. Kiedy byłam mała, uwielbiałam czytać bajki. Bajki, baśnie, legendy – miałam ich na swoich półkach mnóstwo i lubiłam je czytać sobie we fragmentach, na wyrywki. Pamiętam zwłaszcza te trzy książki:
Irena Kwintowa, „Uśmiechnij się bajko” - zbiór baśni i legend z Warmii i Mazur. Szczególnie zapamiętałam legendy o Smętku i Kłobuku oraz przepiękne ilustracje w tej książce. Jak się dowiedziałam z sieci, ich autorką jest Elżbieta Gaudasińska.
„Nowy kiermasz bajek” - zbiór bajek warmińsko-mazurskich, autorstwa różnych pisarzy. Mnie szczególnie podobały się bajki o proboszczu i sprytnym Kubie (autorem jest Władysław Gębik) i legendy, w których występuje sprytny Mazur i diabeł. Bajki są zabawne, poruszające i nie zawsze kończą się dobrze! Moja okładka nie jest może najładniejsza, ale zawartość jest po prostu fantastyczna!
„Śpiewająca lipka. Bajki Słowian Zachodnich” - bajki polskie, łużyckie, czeskie i słowackie, krótkie, ludowe opowiastki. Z tej książki też zapamiętałam przepiękne ilustracje (autorstwa Heleny Zmatlikovej), które kiedyś z zapamiętaniem kalkowałam.... Niedawno widziałam wznowienie tej książki w księgarni – przekonajcie się sami, jaka to cudna książka!
Po bajkach czas przyszedł na dłuższe historie i opowiastki. Było ich tak wiele, że ciężko wybrać te ulubione i warte polecenia. Ale do tych trzech zdecydowanie warto wrócić!
 
Wojciech Witkowski, „Burzliwe dzieje pirata Rabarbara” - dowcipne historie o Rabarbarze, który pokłóciwszy się z kapitanem statku postanawia zostać piratem! Jego żona Barbara szyje mu żagle i wraz z synkiem Krztynkiem wyruszają w rejs. Rabarbar ma wiele wspaniałych przygód, z których do tej pory pamiętam sporo fragmentów... ("Długo spałeś mięso, wszyscy strasznie wygłodnieli...") Jak można zapomnieć wspaniałe ilustracje Edwarda Lutczyna, które przyozdabiają książkę? Zainteresowanych ucieszy wiadomość, że książkę ostatnio wznowiło Wydawnictwo BIS.
Jan Grabowski, „Puc, Bursztyn i goście” - jedna z moich ulubionych książek tego autora! Pełna humoru opowieść o psach podwórzowych i domowych i ich zwyczajach! Do tej pory z Mamunią używamy kultowego już powiedzenia z tej właśnie książki: „Wygodnie ci, Tjuzdejku?” kokosząc się wygodnie na tapczanie... A poza tym polecam też inne opowiadania autora o zwierzętach - „Metka”, „Puch, kot nad koty”, a do tego opowiadania o ptakach... Świat zwierząt jest zawsze bardzo wdzięcznym tematem opowiadań, a Grabowski jest znakomitym gawędziarzem. 
Jan Brzechwa, „Akademia Pana Kleksa” - przede wszystkim Pan Kleks, postać kultowa. Po drugie fantastyczne wierszyki pamiętane z filmu - „Dzik jest dziki, dzik jest zły!”. Po trzecie niezapomniane lekcje w Akademii. Kto z was też marzył o takiej szkole? Do tego fantastyczne ilustracje mojego ukochanego ilustratora, Marcina Szancera. A do tego jest jeszcze część druga – „Podróżę Pana Kleksa” i moja chyba najukochańsza i najulubieńsza – „Tryumf Pana Kleksa”.
Na koniec dwie książki, które wzruszają mnie do dzisiaj. Chociaż wiem jak się kończą, za każdym razem czytam je z zapartym tchem. Nigdy z nich nie wyrosnę!
 
Astrid Lindgren, „Bracia Lwie Serce” - książka, która przy której czytaniu zawsze się wzruszam. Piękna opowieść o braciach i zaczarowanej krainie, którą dotyka zło. Odwieczna walka dobra ze złem, braterska miłość, wzruszająca odwaga i poświęcenie – Astrid Lindgren to jedna z moich ukochanych pisarek, nie tylko mojego dzieciństwa.
 
Kornel Makuszyński, „Przyjaciel wesołego diabła” - nie oglądajcie przypadkiem filmu, zupełnie nie warto. Książka jest nie dość że sto razy lepsza to i zupełnie inna. Przeczytajcie historię Janka i Piszczałki, którzy Niech was nie zrazi dydaktyzm i lukier, za to skoncentrujcie się na wspaniałej historii o pełnej przygód i niebezpieczeństw wyprawie, która naszych bohaterów wiele będzie kosztowała, a przy której łza się w oku zakręci. PS. Moja okładka była z tej serii dla dorosłych...
Mogłabym tak wymieniać i wymieniać... A wy jakie książki z dzieciństwa pamiętacie najlepiej?

środa, 22 lutego 2012

Alfabet Dabarai - L jak Lamus

Witam w drugim odcinku Alfabetu, który (niezbyt konsekwentnie) zaczyna się na literę L. L jak lamus, czyli stare książki wygrzebane z lamusa, kurzące się na bibliotecznych półkach, zalegające zakamarki pamięci, powieści ( i nie tylko), o których ostatnio często myślałam, które chcę polecać innym.
Już jakiś czas temu zauważyłam w sieci sporo rozważań blogerów na temat nowości, które coraz bardziej dominują na książkowych blogach. Nie tylko czyni to blogosferę nieco jednostajną, ubogą, ale i może potencjalnego czytelnika zniechęcić do sięgnięcia po tak nachalnie reklamowaną książkę. Na szczęście coraz więcej osób zaczyna pisać o literaturze starszej, nie tak szeroko znanej, o książkach czytanych w dzieciństwie, w młodości, o powrotach do powieści dawno czytanych. Te notatki powodują, że często i we mnie odzywa się nostalgiczna potrzeba sięgnięcia po dawne, stare, nieco przykurzone książki. Takie powieści są jak starzy znajomi, których warto odwiedzić od czasu do czasu, sprawdzić, co u nich słychać, którzy przywitają nas z radością, u których będziemy się czuli jak u siebie w domu.
O kilku takich książkach już pisałam/wspominałam: „Maria i Magdalena”, Magdaleny Samozwaniec, „Przyślę Panu list i klucz” i "7 babek, 1 dziadek" Marii Pruszkowskiej...
Dzisiaj postanowiłam podzielić się z wami moimi kolejnymi sugestiami czytelniczymi, książkami, które chociaż przeczytane dawno, wciąż pozostają w mojej pamięci. Oto propozycje dla tych, którym znudziły się nowości, którzy chcieliby poznać książki nowe, czasem nieco zapomniane. Warto ich poszukać na półkach, w bibliotekach, pożyczyć od znajomych.
„A lasy wiecznie śpiewają”, Trygve Gulbranssen – norweska saga opowiadająca historię rodziny mieszkającej w majątku Bjorndal, wśród surowych, groźnych lecz pięknych krajobrazów północnej Norwegii. Czytałam ją bardzo dawno temu, z wypiekami na twarzy, niecierpliwie przerzucając kartki. Dziś odkryłam ją w bibliotece POSK-u (o tej bibliotece niebawem osobny wpis!) i porwałam z półki. Mój stary egzemplarz nie ma obwoluty, ale książkę wznowiło kiedyś wydawnictwo Świat Książki – ich to okładkę znalazłam gdzieś w sieci. 
„Hotel świętego Augustyna”, Irvin Shaw – świetna powieść o interesach, pieniądzach i przyjaźni. Historia pewnej walizki pełnej pieniędzy i tego, do czego może ona doprowadzić. Nie tylko dobrze się czyta, ale może też się nad nią zastanowić – czy pieniądze dają szczęście, czy można je zbudować na kłamstwie? Polecam przy okazji inne książki tego autora, zwłaszcza „Pogodę dla bogaczy”, do której to książki też chcę niedługo wrócić. A okładka mojego wydania znów nigdzie nie dostępna. Ta jest w zastępstwie.
„Wodnikowe wzgórze”, Richard Adams – książka, do której przeczytania namawiała mnie kiedyś moja mama, aż wreszcie zaczęła mi czytać fragmenty słownika języka leporydzkiego. Poskutkowało. Wyrwałam mamie ksiązkę, zaczęłam czytać i wsiąknęłam. O czym jest ta powieść? O królikach. Ale też o przyjaźni, miłości, wędrówce w poszukiwaniu własnego miejsca, o poczuciu wspólnoty i odwadze. Niesamowicie wciągająca, wzruszająca, trzymająca w napięciu opowieść, na podstawie której powstał też animowany serial. Okładka wreszcie z mojego wydania, też odnaleziona w sieci. 
„Wyprawa Kon-Tiki”, Thor Heyerdahl – fascynująca opowieść o pewnym upartym człowieku, hipotezie naukowej, z której wyśmiewali się uczeni i o szalonej wyprawie na tratwie z drzewa balsa przez Pacyfik, którą w 1947 roku odbył Heyerdahl w towarzystwie czterech innych Norwegów i jednego Szweda. Niesamowicie barwna opowieść, mrożących krew w żyłach momentów, zabawnych sytuacji i fascynujących przygód. Ta książka to klasyka powieści podróżniczej. Co ciekawe, film nakręcony przez Heyerdahla podczas wyprawy zdobył w 1951 roku Oskara w kategorii „najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny”. Okładka książki znowu nie moja, moja była stara...
Myślę, że nie są to powieści bardzo trudne do dostania. Poszukajcie ich, przeczytajcie i podzielcie się waszymi wrażeniami. Dajcie znać, czy wam się też tak samo spodobały! Mile widziane opinie innych osób, które te książki znają – ciekawe, czy zapadły wam w pamięć tak samo jak mnie?
Chciałabym się też dowiedzieć, jakie są wasze ulubione książki z lamusa? Co polecacie innym? Co jest takiego w niektórych książkach, że zostają one w pamięci na zawsze? Zapraszam was do podzielenia się z wami swoimi skarbami – stwórzmy razem prawdziwą biblioteczkę książek z lamusa! Może wydawcy wreszcie się zorientują, że są też ludzie, którym zależy na tych „starych” książkach i zaczną je wznawiać? Oby!

Pozdrawiam deszczowo!

poniedziałek, 23 stycznia 2012

Alfabet Dabarai - Z jak Zakończenie

Z jak zakończenie? Trochę przewrotnie mój alfabet zaczyna się od końca. Od czegoś trzeba bowiem zacząć, a zakończenie w książkach jest przecież niezmiernie istotne! Na nic wyszukana fabuła, prędka, trzymająca w napięciu akcja – jeśli zabraknie dobrego zakończenia, książka potrafi stracić wiele na wartości... A czasem pozornie średnia i niezbyt ciekawa książka dzięki intrygującemu zakończeniu może się przeobrazić w niezapomnianą lekturę. Jakie to wspaniałe uczucie, kiedy po przeczytaniu ostatnich stron książki wszystkie części układanki wskakują na miejsce, a czytelnik niemal spada z krzesła z wrażenia (nie koniecznie dosłownie, chociaż nigdy nie wiadomo)...
Chciałabym więc z wami porozmawiać o książkach, w których zakończenie odgrywa ważną rolę, książkach, które zapadły wam w pamięć dzięki zakończeniu, powieściach, które chcielibyście innym polecić, które może nie są szczególnie znane, a zasługują na wspomnienie...
A co ja wam mogę zaproponować? Najpierw kilka oczywistych wyborów. Oczywiście każdy szanujący się kryminał powinien mieć świetny finał, przewrotne i zaskakujące wyjaśnienie zagadki. Moim zdaniem mistrzynią jest tu królowa kryminału, Agatha Christie. Jeśli jeszcze nie czytaliście jej powieści – koniecznie nadróbcie swoje zaległości. Polecam „Morderstwo w Orient Expresie” lub „Zabójstwo Rogera Ackroyda”, jako przykłady kryminałów z rewelacyjnym zakończeniem.

Kto czytał książki Jodi Picoult ten wie, że autorka ta jest znana z tego, że w jej powieściach zazwyczaj pojawiają się niespodziewane zwroty akcji, dramatyczne końcówki, przewracające do góry nogami oczekiwania czytelników. Czy jednak to, że czytelnik niejako spodziewa się niespodziewanego, nie psuje nam przyjemności czytania jej powieści? Pamiętam, że najlepsze wrażenie zrobiły na mnie te jej powieści, które przeczytałam najwcześniej, głównie dlatego, że ten element zaskoczenia był świeży... Tym, którzy Picoult mają jeszcze przed sobą, polecam moje ulubione powieści: „Karuzela uczuć” („The Pact”), „Świadectwo prawdy” („Plain Truth”) i „W imię miłości” („Perfect Match”).
              

Napisać takie zakończenie, które powali czytelnika na kolana to prawdziwa sztuka! Znaleźć taką książkę to jedno z marzeń każdego książkochłona. Pozwólcie, że przedstawię wam moje trzy typy.
Do tej pory pamiętam wrażenie jakie zrobiła na mnie powieść „Kraina Chichów” Jonathana Carrolla, przedziwna historia o pewnym mieście i postaciach nie z tego świata, a to między innymi dzięki jej zakończeniu. (Przy okazji polecam jego książki, w tym moją ulubioną, „Śpiąc w płomieniu” - niesamowity klimat, zaskakujące ).
Tym, którzy lubią powieści historyczne, polecam „Company of Liars” Karen Maitland, powieść o pladze w XIV wieku, o zbieraninie nieznajomych, którzy próbują uciec przed śmiercią i o tajemnicach, które wszyscy skrywają. Przyznaję się, że spodziewałam się po tej książce zupełnie czegoś innego, a to co dostałam zupełnie mnie zaskoczyło.
Na koniec książka, o której wspominam przy każdej okazji, bo wciąż mi się wydaje, że zbyt mało wokół niej było szumu – to „Znamię” („Fault Lines”) Nancy Huston, powieść o której wspominałam kiedyś jako gość na blogu Padmy. To wielopokoleniowa, wielogłosowa opowieść o rodzinie i sekretach, których źródło odkrywamy powoli cofając się w czasie.
Teraz na was kolej! Jakie zakończenia lubicie najbardziej – zaskakujące, szczęśliwe, niespodziewane, tragiczne? Macie swoje ulubione książki, które szczególnie zapadły wam w pamięć? A może takie, które zakończenie zupełnie nie pasowało do reszty powieści lub wręcz ją zepsuło? Chciałabym poznać wasze opinie na temat książek i przy okazji może poznać kilka nowych tytułów, które mogłabym dodać do swojej stale się zwiększającej listy książek-które-muszę-przeczytać. Mam nadzieję, że Alfabet wam się spodoba i wkrótce znów zaproszę was na kolejną jego odsłonę.